تبلیغات
شعر، اندیشه، احساس - در وصف خراسان شمالی



                                                                                






بنام     خداوند    مشرق     زمین                                  شمالی   خراسان    گرد    آفرین

كه پهنای خاكش چوده كشور است                                 جوانش حریف دو صد لشكر است

بود  مردمش    با   همه   مهربان                                 به   گاه   وفا  می دهد  نقد  جان

فراوان     طوایف   كند    زندگی                                 در  این   سرزمین   از ره بندگی

بود  فارس   با  تركمان  با  بلوچ                                  و كرمانج ساكن كمی  اهل  كوچ

دگرتات وترك است و رازی زبان                                 همانسان كه  گفتم  بسی   مهربان

درین  سرزمین چند  شهر  بزرگ                                 كه  تاریخشان  می نماید    سترگ

یكی    اسفرایین    اسپر بدست                                     كه جنگیده با  دشمن خود  پرست

دگر  هشت خانه   كه  اندر   سند                                  همان   هشت كانی   اشكان   بود

كنون   آشخانه   شده    لفظ   آن                                   بود   اتركش  خود  دلیلی  بر  آن

بزن یورد باشد كه بجنورد  ماست                                 یگانه    عروس  همه شهرهاست

ز جاجرم  گویم  سخن  وز عسس                                  كهن نامش آن ارغیان است و بس

به نزدیك آن  یك دژ  محكم  است                                  كه یاد  نیاكان  و  ملك  جم  است

بود   گرمه    گرم صفا    پروری                                 بود     یادگاری  ز   لفظ   دری

بود   شیروان   از     انوشیروان                                  گذر  می كند  زان  بسی كاروان

ز  فاروج  پر   خشكبار    اصیل                                  كه   بازار   آن   باد  نیكو دلیل

سخنها   فراوان   بود  لیك    من                                   نیارم    صداع     همه    انجمن

چنان   چشمه ساران   جنت نشان                                 كه دیده است چون ملك شاهی جهان

تفرجگه   پر   زآب   و    درخت                                 صفا  سایه   دركش   كوه سخت

و  یا  جنگل    هاور   با     صفا                                  گیاهان    سرسبز    جمله    دوا

ز بابا امانش كه چون سد ره است                                  طربگاه   مهمان   اندر ره   است

گذرگاه سبزی است این   سرزمین                                 كه نقش وطن را بود چون  نگین

گذر گاه  را ره  سوی  مشهد است                                 ز توحید  این   گفته  اشهد  است

از این ره  به یك آستان  می رسی                                 كه گویا  تو  بر آسمان  می رسی

بود  آستان  رضا   چون    بهشت                                 ندارد  چنان  عطر  دیر و كنشت

مرا  حیفم    آمد    نگویم     نمی                                   از   آثار      پیشینیان    شبنمی

به   اسپاخو  اتشکده      جاودان                                    ز   تاریخ       پیشین    ایرانیان

كه بر با م این  سرزمین   استوار                                  بماند    بسی   بعد    ما    یادگار

به  جمله  نیاكان  و مردان  درود                                  بود  جاودان   بر  لبم  این سرود

                                     كه    ایران   بود   تا  ابد  پایدار

                                     بود خوش  به كام  همه   روزگار



تاریخ : دوشنبه 19 مرداد 1394 | 11:22 ب.ظ | نویسنده : هوشنگ تلالا | نظرات

  • paper | قالب وبلاگ | قالب وبلاگ