تبلیغات
شعر، اندیشه، احساس - عمر بر باد

دریغ از عمر   بر  بادم   که  آن  را  در  رهت دادم                فسوس از آن  فسون  تو  کز  آن  ایّام   نا شادم

از  آن   گفتار   شیرینت   نگاه   بی  دل   و  دینت               فریب   کودک    آئینت    نمودی   عین   فرهادم

به  لطف گاه وبی گاهت بدان  رخسار چون ماهت             گدا را کرده ای شاهت  یقینم  شد  که  دل  دادم

نشان  دادی  به  این  و آن  مرا داری  تو  در فرمان              به  فرمان    توام   از  جان  که تا بادا چنین  بادم

مرا   بازار   هم    بردی   گمانم   یوسفت   کردی              که   بفروشی   به  نامردی  خریدی   روح   آزادم

تردّد ها   بفرمودی  که    تا  شد    محتسب  ناگه              ز  رفت  و  آمدت   آگه   بکرد  او سست   بنیادم

ز  دستم  رفت  آن جُهدم  همه  ایمان  همه  زهدم            ببودم   شهره  در  عهدم  بدادی  سخت  بر  بادم

دلم  خوش   بود از بندت  یگانه  چشم  و لبخندت              بیان  همچنان  قندت   که  شیرین  خوار  دلشادم

درین  سامان  بی سامان  برفتی   سخت   ناگاهان         شکستی عهدت ای در جان که یادم رفت  کی زادم

نمودی سخت  رسوایم چه سان  من دیده بگشایم            به پیش  عاشقان    آیم   که بردی  سوی الحادم

من از  آن  روزگار  خوش   خیالی خرّم  و  سرخوش             به  دل دارم  بدان    دلخوش  ندارم  هیچ در یادم

صبا  کز  سوی  یار آمد   از  او  پرسیدم    احوالش              بگفتا  با حریفان  شد  که باشد  رسم   این  آدم

بود  این   انتظار    من  از    آن      دیرینه  یار  من              چو  تقدیرش دهد  فرصت دهد  او  لحظه ای دادم

بگویم  ایّها  <العامی >   مده  دل    یا  اگر  دادی               وفا  کن   یا  مدارا  کن    شنو  این  نیک  فریادم

 



تاریخ : چهارشنبه 21 مرداد 1394 | 02:23 ق.ظ | نویسنده : هوشنگ تلالا | نظرات

  • paper | قالب وبلاگ | قالب وبلاگ