تبلیغات
شعر، اندیشه، احساس - مطربا


مطربا   بر  دف بزن بار  دگر ای  هوشیار                                                                                                            

                                          بوسه های  تر  فراوان پنجه های  آبدار

تا به وجد آیم  کشم سر جام لعل باده را                                                                                                            

                                     لحظه ای گردد  فرامُش  غصّه های  روزگار

با تو می گویم ولی با کس نگفتم تا کنون                                                                                                          

                                   من فریبی خورده ام با عقل و هوش بیشمار

بُد فریب از  زاهد رندی که او بُد می فروش                                                                                                         

                                    من نبردم پی که زاهد را به جام می چه کار

جای صافی غش به جامش غش به جامش بودوبس                                                                                               

                                      قلب  او پر قلب بود اما  به ظاهر  سیم وار

از دم مردانه اش  جز لاف و یک مشت دروغ                                                                                                         

                                       حاصلی  دیگر  ندیدم  جز  فراوان  داغ  یار

جای  آن  فاضل مدینه   وان  حوالت های او                                                                                                          

                                     وعده ی نیکش فقط شد یک بهشت مرگبار

خوردم وپشت سرم جمعی بخوردنداین فریب                                                                                                   

                                        کس نکردی  یک نظر  درآن  کلاه  تاج وار

از  خیالم  بگذرم  تا  حس  کنم  بزم  حضور                                                                                                    

                                         در  کنار  دلبر   فتّانه   گیرم     سیم  تار

لحظه ای غافل مشو چون برق وباد است این زمان                                                                                           

                                         بگذر  از  خیل  خیال  و   زاهدان    نابکار                                                                                        

     عمر باقی را هدر دادن  حرامست <عامیا>

                                   عشق را احساس کن اینک زدستان نگار

گرچه بر اندام نی زد مدّعی داس عدم                                                                                                          

                                        زو  بر آید  صد نفیر و  ناله   های   زار زار

  



تاریخ : چهارشنبه 25 آذر 1394 | 09:09 ب.ظ | نویسنده : هوشنگ تلالا | نظرات

  • paper | قالب وبلاگ | قالب وبلاگ